"¿Debería establecerse una mayoría de edad legal para acceder a redes como Tuenti, Facebook y Twitter?". Este es el eje del debate que plantea BitaQUOras a los internautas.
Al igual que en convocatorias precedentes, abren el debate dos blogueros, César Calderón (Netoratón) y Rosa Jiménez (Rosajc):
Él inicia su exposición diciendo que "las redes sociales han venido para quedarse. El acceso a las mismas es el que marcan las leyes y la debida protección a los menores; no deberían ser otras, pero ese no es el debate. Ya hay mecanismos de control..."; y ella arranca así: "Las prioridades deberían ser estas: responsabilidad, educación, y en tercer nivel, si eso no funciona, el control..."
Me pregunto dónde está el control. Para formar parte de alguna de esas redes sociales simplemente solicitan una dirección de correo electrónico y datos personales facilmente falsificables, como la fecha de nacimiento. Cualquiera puede inventarse una personalidad virtual. Los gestores de estas redes no están exentos de responsabilidad si hay un uso indebido, pero la responsabilidad última corresponde a los padres y a los valores educativos que se hayan transmitido a los hijos para que hagan un uso correcto de internet. En mi casa hay un niño de doce años y el acceso a internet está restringido. Creo en la educación,en la concienciación, aunque no esté de moda y sea más fácil abandonarse y culpar a otros.
ResponderSuprimirY como me he enrollado y tirado para otra parte concluyo: no prohibir, porque internet es una herramienta más de comunicación, pero sí que se acceda con cierto control y cautela.
Un saludo
A EMMA,
ResponderSuprimirSuscribo lo que dices. En mi opinión, el origen del problema es que la ley no perfila de forma adecuada las obligaciones del propietario de la red (del soporte); si hubiera una legislación ad hoc irían con más cuidado y arbitrarían métodos para comprobar idntidades, datos, incluso prácticas.
Es una cuestión jurídica, pero sobre todo económica, pues implementar esos sistemas cuesta dinero (no porque los equipos encarezcan en exceso el sistema, sino porque el tiempo de los que manejarían ese procedimiento tiene un coste, incluso de gestión).
A la postre, el reto legislativo (que no consiste en prohibir sino en responsabilizar de la oferta a los que hacen el negocio) permanece paralizado por interés.
Saludos.
Ola Felix!!
ResponderSuprimirGustaríame ler a túa reflexión sobre unha pregunta que leva dando voltas arredor da miña cabeza dende fai algúns meses: ¿que acontece na xente, cando menos na xente que milita ideoloxicamente na esquerda para que despois de recibir golpes e máis golpes (sucesivas reunións inútiles do G20, políticas continuistas co modelo capitalista de gobernos teoricamente socialdemócratas, destrución dos sectores produtivos...) siga sen existir unha contestación social real máis aló das protestas nas barras dos bares?
Unha forte aperta Félix e agardo que te atopes ben!
Suso
A SUSO,
ResponderSuprimir¡Carallo! A túa pregunta é imposíbel de respostar de xeito adecuado nun comentario de blogue. Nembargantes, eu apuntaría --resumindo moito-- que hai "verdades" e mesmo sentimentos difundidos polo sistema (os intelectuais orgánicos traballan de arreo e xeran moito material) que con maior ou menor habilidade psicolóxica e ao longo dos anos forman un feixe de convicións que calan nas persoas e na colectividade. E non falemos dos entretenimentos alienantes...
Por riba, hai intereses persoais e corporativos, enganos de calado relixioso, etc. etc. et.
E aínda que con indudábel lexitimidade, as ligazóns familiares e de amizade, os compromisos sociais, e os lexítimos medos persoais e tamén os respetos fan en moitas situacións o amargo sexa doce e a traxedia soportábel.
Por outra banda, a contestación social da que falas non se constrúe só sobre a base dos feitos, fan falla organización e vontade política e sindical, bens que están case que estragados.
O papel da socialdemocracia é --tamén resumindo moito-- a posta en práctica de criterios xudeo-cristiáns "buenistas" que teñen durmida a conciencia de clase. Ao marxe das sacralizadas razóns de Estado...
Despois está a economía negra... ¿Ou ti cres que é certa esa verdade estatística que fala de que en un de cada oito ou dez fogares non entra un peso?
Á hora de entender a pasividade política dos cidadáns diante da crise tamén compre ter presente a economía sumerxida, pois en España supera con amplitude o 20% do PIB oficial e na Galicia coido que é superior.
Suso, polo xeral e durante o ano, viaxo a Ribadeo (a "nosa" benquerida vila) dúas veces ao mes, ¿será posíbel que un día destes compartamos unha "birra"?
Unha aperta moi forte e saúdos á túa xente.
Por certo, góstame moito e visito de cando en vez "Que queres que che conte?".